Een beetje geschiedenis

Ik was altijd al gek op paarden. Al vanaf mijn 3e was dat duidelijk voor mijn moeder: als ze me kwijt was, stond ik bij een paard of een hond! Ik las alles over ze en aaide ze als het kon. Af en toe mocht ik op paarden van vriendinnen rijden of als ik een aardig iemand ontmoette. Toen kwam de zomer van 1975 en ik leerde IJslanders kennen toen ik eindelijk naar een ponykamp mocht. Ik was meteen een fan! Ze waren lief, makkelijk, zagen er knuffelig uit en waren niet zo groot. Maar toen ik op Skuggi mocht, een jonge vosruin, wist ik het zeker: dit was het ras voor mij! Skuggi was een natuurtölter en reed met mij heerlijk door de bossen heen. Toch duurde het nog 10 jaar voor ik met die liefde voor dat ras iets deed. Ik was in die tijd bij verschillende maneges geweest en reed ook gewone pony's. Maar toen ik naar de paarden over moest stappen, kwam dat gevoel weer terug dat ik een IJslander wou hebben. Intussen waren ze al wat bekender en werd er een zgn. Totaaldag georganiseerd in Amerongen. Daar zag ik een paard staan waar ik meteen verliefd op werd. Ik heb hem ter plekke gekocht, een van de aanwezige dierenartsen heeft hem zelfs daar voor me gekeurd en een week later werd hij naar zijn nieuwe huis gebracht. Dit paard was Feti en ik heb geen seconde spijt gehad van die aankoop! Een jaar later kwam Vinur erbij. Ik had hem gezien op een hengstenland in Brabant. Ik vond hem meteen leuk. Hij was toen pas 3. Ik heb hem samen met een vriendin ingereden en hoewel het niet meteen goed ging, heb ik er nu een heerlijk paard aan. Ik heb met deze beide jongens veel les gegeven, maar natuurlijk zelf ook gereden, les genomen en cursussen gevolgd. En natuurlijk blijven lezen, ditmaal specifiek over IJslanders. Ik was toen abonnee van Het Stamboekje dat toendertijd het blad van het Stamboek was. Het stond altijd boordevol verhalen, ervaringen en tips. Ik heb diverse wedstrijden gereden, zelfs nog in de Telgang-kampioenschappen. Ik heb bij diverse stallen gewerkt in binnen- en buitenland en heb ervaring opgedaan met allerlei trainings-methodes. Feti en Vinur waren er steeds bij en ik heb op hen al veel geprobeerd. Dat maakte hen niet alleen veelzijdig, maar we leerden elkaar zo ook goed kennen..

Al snel kwam er nog een bij (Aleiga) en nu hebben we er een heleboel! Vinur is er nog steeds, maar Feti is in maart 2000 op 26 jarige leeftijd aan een hartstilstand overleden, rustig in zijn wei. Ik mis hem nog steeds…

Fokke kwam in aanraking met de IJslander toen hij verkering met mij kreeg. Hij was verbaasd over de kracht en de gangen van het ras en was ook al snel overtuigd. En dat voor iemand die helemaal niks met paarden had! Zijn eerste paard was Styrr, een leemvos ruin. Het was een ontzettend grappig paard! Onze bijnaam voor hem was Peter Pan. Jammer genoeg hebben we hem op 6 jarige leeftijd moeten laten inslapen omdat hij erg veel pijn aan zijn benen had.  Fokke heeft inmiddels andere paarden, zoals Gandur en Trölli. Flikka is ook van hem, maar omdat zij zo klein is, kan hij niet op haar rijden. Af en toe rijdt Fokke ook op de andere paarden, maar het liefst rijdt hij toch zijn eigen jongens!

Yori rijdt graag op Vinur en elk ander paard waar ik net op zit. Hij heeft zijn eigen zadel en zijn eigen cap. Ook heeft hij een rijbroek, maar meestal rijdt hij in de kleren waar hij net in loopt. Hij vindt het heel leuk om te doen, maar niet zo leuk als zijn zusje het vindt! Die is niet van het paard af te slaan als ze er eenmaal op zit! Kes heeft al aardig wat paarden gereden en vindt ze allemaal leuk. Ze heeft dan ook een behoorlijke air over zich en beweegt goed mee met het paard. Als dat geen goede ruiter wordt!       

Vindur, ("wind") een zilverappel ruin. Een van mijn favorieten op het ponykamp.

Jaren later kwam ik Vindur per toeval tegen in Dwingeloo en heb toen met hem een weekendcursus gedaan. Hier op de foto was hij al 24. Als hij nog leeft is hij nu ruim 39!

Fokke's langneus, Styrr. Zoon van Bleikur en een grote grapjas! Styrr leeft helaas niet meer. Zijn grote broer Skyr woont nu in Finland. (Åland). Hier is hij met zijn eigenaresse Annika.

Fokke op Salka, een stoere vosbonte merrie.

Vinur tijdens de Telgang-kampioenschappen. Die wordt elk jaar ergens anders gehouden. Deze werd gehouden in Lieren bij Apeldoorn.

Ik kocht Feti in '88, toen hij 15 jaar was. Ik heb er geen seconde spijt van gehad! Hier had ik hem net 2 weken.

Ik vond Feti het knapste paard dat ik ooit gezien had.  Ik was dol op hem! Ik mis hem nog steeds.

Kes rijdt het liefst alle paarden die er langs komen. Zo rijdt ze regelmatig op de hengsten. Hier rijdt ze op Snævar. Natuurlijk houden we haar altijd goed in de gaten.

Aleiga woont al bij ons sinds ze 5 maanden oud was! Op de linkerfoto is ze een maand oud, op de rechter is ze 8 jaar en had ze al haar 2e veulen gehad.